? ? ? 

Ellerin sessizce uzanır bana

Ovada tomurcuklar patlarken birer birer

Her dokunuşun beni değiştirir.

akşam pembeliğini yayar sulara

Umutsuzluk bile iyidir

Ardından sen gelirsin,umut gelir

Ben seni hep umuda benzetirim

Ben seni benzetemem yanlızlığa...

-AŞK VE ÖLÜMÜN DUDAKLARI-

Aşk,ölümün dudaklarından öptüğü zaman

Yüreğimdeki zehirli çiçeği

Usulca bırakırım dünyanın dışına...

Aşk,ölümün dudaklarından öptüğü zaman

Son kez ayaklanır düşlerimde bastırılmış

Yangınların mahçup ve sinsi bir koruk gibi

Yaşlandığım düş evlerim...

Aşk,ölümün dudaklarından öptüğü zaman

Cesedim sahile vurur

İnsanların kıskanarak topladığı cesedim...

Aşk,ölümün dudaklarından öptüğü zaman

Kelimelerin hatırasını sokaklara fırlatırım

-HASRETİNDEN PRANGALAR ESKİTTİM-

Seni anlatabilmek seni.

İyi çocuklara,kahramanlara.

Seni anlatabilmek seni,

Namussuza,halden bilmeze,

Kahpe yalana!

Ard arda kaç zehmeri

Kurt uyur,kuş uyur,zindan uyurdu

Dışarıda gürül gürül akan bir dünya...

Bir ben uyumadım,

Kaç leylim bahar,

Hasretinden prangalar eskittim.

Saçlarına kan gülleri takayım,

Bir o yana,bir bu yana

Bir kibrit çöpüne varana

Dipsiz kuyulara,akan yıldıza

Okyanusun en ıssız dalgasına

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,

Yitirmiş öpücükleri,

Payı yok,apansız inen akşamdan,

Bir kadeh,bir cıgara,dalıp gidene,

Seni anlatabilmek seni...

Yokluğun cehennemin öbür adıdır

Üşüyorum,kapama gözlerini